Waarom dit album?

In de platenkast van mijn ouders stonden liedjes van Wim Sonneveld, Toon Hermans en Jules de Korte. De teksten waren rijk van taal, vertelden verhalen die ik kon meevoelen, en werden begeleid door meeslepende muziek. Zo werd ik verliefd op het Nederlandstalige lied, een liefde die daarna is verbreed en verdiept.

De afgelopen honderd jaar zijn er prachtige nummers gemaakt. Met dit album wil ik eer betonen mijn favoriete. In geweldige samenwerking met Sander Geboers en Wim Veenhof heb ik ze mijn persoonlijke invulling gegeven. Dit album is ook een ode aan het Nederlands zelf. Het is ons belangrijkste gemeenschappelijk bezit, dat we moeten koesteren, wakker kussen, maar ook aanvullen met nieuwe verhalen. Om de daad bij het woord te voegen, is het elfde nummer op dit album daarom van mijzelf.